Το καλοκαίρι του 2000, σχεδόν μια δεκαετία πριν, πήγαμε στην Σαμοθράκη. Αν και ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε μαζί με την Άννα διακοπές, ουσιαστικά νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά. Νομίζω εκείνο το ταξίδι πραγματικά μας έμεινε.

Κοιτάζω βέβαια αυτές τις φωτογραφίες και με πιάνει μια γλυκιά μελαγχολία. Δεν μπορώ, όσο και να προσπαθώ, να καταλάβω που πήγανε αυτά τα χρόνια.

Νομίζω ότι ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα στην Βέροια. Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και αυτό το τραγούδι μου τα θυμίζουν!!!

Ξέρει εκείνος. Τα τελευταία 3 χρόνια πάνω κάτω αυτή την επόχη καταφέρνει να μας ρίξει. Δόξα τω Θεώ την γλυτώσαμε και τις τρεις φορές. Αλλά παρόλα αυτά δεν παύει να είναι μια σκληρή υπενθύμιση………

Αυτός είναι ο ήλιος του χειμώνα….

Λίγο πριν τις εκλογές κατάφερα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να στρωθώ στην δουλειά που αρχίζει να στοιβάζεται επικίνδυνα τόσο στο γραφείο όσο και εδώ! Καλά πέρασα το καλοκαίρι αλλά πάλι δεν θέλω να πω καλό χειμώνα αν και να σου πω την αλήθεια φθινόπωρο είναι στην ουσία και μ’ αρέσει!!

Στο αφιερώνω για τα επόμενα δέκα…

Όπως στα πανηγύρια της δεκαετίας του ’80 στην Βοιωτία, με διαλυμένα αρμόνια και αμέτρητα κουτάκια από μπύρες!!!!

Έτσι..

Μιλώντας για το παρελθόν συνειδητοποιείς όχι μόνο ότι το μέλλον έχει ήδη έρθει αλλά  και ότι οι δικαιολογίες τελείωσαν.

Δύο μήνες τώρα ….

Υπομονή και καλή καρδιά θέλει. Δεν μπορείς να κάνεις και τίποτε άλλο…

αφιερωμένο στην κόρη μου!!!!